Πέρασε η γιορτή του Πολυτεχνείου και βλέπω με θλίψη πως τίποτε δεν έμεινε να θυμίζει εκείνο το γεγονός.Τους βλέπω τους εκπροσώπους εκείνης της γενιάς να εργάζονται σε κατασκευαστικές εταιρείες,να είναι στελέχη κομμάτων,να έχουν κάμπριο,να πίνουν mohito,να δίνουν το μήνυμα πως καμιά επανάσταση δεν είναι δυνατή,καμιά πραγματική επανάσταση εννοώ.Τίποτε απολύτως δεν μπορεί να αλλάξει την ροή των πραγμάτων.Ο κύκλος "επαναστατώ-μάχομαι-ηττώμαι/νικώ-συμβιβάζομαι" είναι αιώνιος για όλα τα μαζικά κινήματα.Δεν μπορώ να καταλάβω τι μπορούμε να διδαχτούμε παραπάνω από το Πολυτεχνείο εκτός από την ήττα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από όσους συμμετείχαν σε αυτό μετά από χρόνια...
